Ogladalam wczoraj film Julie i Julia , bardzo fajny , cieply film o dwoch kobietach , gdzies zagubionych zyciowo , niewiedzacych tak naprwade co ze soba poczac, bo Julia, zyjaca w latach 50-tych ubieglego wieku, cale zycie jezdzila  za mezem , ktory co 4 lata , z powodow zaodowych , zmienial miejsce , a ona , kiedy osiedli w Paryzu, poszla na lekcje gotowania i tam nauczyla sie gotwac klasycznych dan francuskich , poznala przyjaciolke , z ktora napisala ksiazke kucharska i strasznie byla zdterminowana i uparta i nie poddala sie tylko dlatego , ze ktos nie chcial wydrukowac jej ksiazki , dotad wysylala kopie az wreszcie sie jej udalo.

W tym samym czasie opowiadana jest druga histoiria , mlodej kobiety, Julie, zyjacej w dzisiejszych czasach, i ktora tez w jakis sposob jest zagubiona , mimo , ze ma stala prace i meza , ktory nie jezdzi cale zycie po swiecie, to i tak czegos jej brak.Postanawia wiec zaczac pisac blog kulinaryny i w 365 dni ugotowac 524 przepisy z ksiazki kucharskiej pierwszej bohaterki.Na poczatku idzie jej jak po grudzie , ale z czasem zyskuje czytelnikow , fanow , blogowych przyjaciol i tak rozkreca sie jej kariera, tez napisze ksiazke kucharska i bedzie miec show w telewizji itp, itd.

Pisze o tym , bo nie jest to jakis niezwkly film, ale dal mi do myslenia, nad moim popapranym zyciem "zawodowym" , ktorego nie mam , bo nie pracuje i osobistym , pominmy szczegoly, i mysle sobie ze tak naprwade , to kazdy moze byc taka Julia lub Julia.Stworzyc blog , zamiescic kilka przepisow , pieknych zdjec i tez moze mu sie udac, tylko dlaczego ja nie mam takiej wiary w siebie i zakazdym razem boje sie , ze mi sie nie uda , ze mnie wysmieja i wogole... i tym jakze optymistycznym akcentem koncze wpis i bede udawac caly dzien , ze jestem happy , bo mam dzis urodziny ...